Modern dünyada felsefi deizmin en büyük savı şudur: "Evet, evreni muazzam bir akıl yarattı; ancak sonra kenara çekildi. İnsanların gözyaşları, hastalıkları, savaşları ve feryatlarıyla ilgilenmiyor." İnsan kalbinde yankılanan en derin varoluşsal soru da budur: "Eğer Tanrı varsa ve iyiyse, benim acılarımdan haberdar mı? Neden uzakta duruyor?"
1. Deizmin Soğuk Tanrısına Karşı İncil'in Müjdesi
İncil bu varoluşsal feryada tek bir kelimeyle yanıt verir: İMMANUEL. Bu İbranice isim, "Tanrı bizimle" anlamına gelir (Matta 1:23, Yeşaya 7:14).
Hristiyanlığın Tanrısı göklerde oturup insanın acılarını uzaktan izleyen ilgisiz bir seyirci değildir. Yaratıcı Tanrı, İsa Mesih'in bedeninde dünyamıza bizzat adım atmıştır:
- Saraylarda ipekler içinde değil, hayvan yemliğinde doğdu; zalim Hirodes yüzünden mülteci olarak Mısır'a kaçtı.
- Açlığı, susuzluğu, tozlu yollarda yorgunluğu ve yoksulluğu bizzat yaşadı.
- En yakın dostlarının ihanetini ve yalnızlığın acısını tattı.
- Dostu Lazar'ın mezarı başında hıçkırıklarla ağladı; yas tutanların kederine bizzat ortak oldu (Yuhanna 11:35).
- Ve nihayetinde çarmıhta insanın çekebileceği en dehşet verici fiziksel ve ruhsal acıyı Kendi üzerine aldı.
2. Çarmıhın Teodisesi: Acının İçine Giren Sevgi
Hristiyan teolojisi, kötülüğün Tanrı'nın isteğinden değil, insanın özgür iradesiyle Tanrı'dan kopmasından kaynaklandığını açıklar. Ancak Tanrı bu acı çeken dünyaya uzaktan bakmamış; çarmıhta acımızın tam merkezine girmiştir. Çarmıha gerilen İsa Mesih ellerindeki ve ayaklarındaki yara izleriyle acınızın ne demek olduğunu bilir. Çarmıhtaki o tarihi çığlık: "Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?" (Matta 27:46, Mezmur 22), insanın terk edilmişlik ıstırabını Tanrı'nın bizzat Kendi ruhunda taşıdığını gösterir.
C.S. Lewis'in Acının Problemi eserinde belirttiği gibi: "Tanrı zevklerimizde bize fısıldar, vicdanımızda konuşur; ama acılarımızda bağırır: Acı, sağır bir dünyayı uyandırmak için Tanrı'nın megafonudur."
3. Yalnız Değilsiniz: Koparılamaz Sevgi Bağı
Romalılar 8:38-39'da Elçi Pavlus zaferle şöyle haykırır: "Eminim ki, ne ölüm, ne yaşam, ne melekler, ne yönetimler, ne şimdiki ne gelecek zaman, ne güçler, ne yükseklik, ne derinlik, ne de yaratılmış başka bir şey bizi Rabbimiz Mesih İsa'da olan Tanrı sevgisinden ayırmaya yetecektir." Tanrı uzakta değildir; 2. Korintliler 1:3-4'ün bildirdiği gibi: O "her tesellinin kaynağı olan Tanrı'dır; her sıkıntımızda bizi teselli eder."
İsa Mesih göğe yükselirken şu ebedi vaadi vermiştir: “İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim.” (Matta 28:20). Her fırtınanın ortasında O'nun "Cesur olun, korkmayın, benim!" diyen şefkatli sesi yankılanır. Hayatınızdaki en karanlık gecede, hastane odasında veya kırık bir kalple kaldığınızda bile Tanrı sizden uzak değildir. Vahiy 21:4'ün müjdelediği gibi: O bir gün "bütün gözyaşlarını silecek; artık ölüm, yas, ağlayış ve ıstırap olmayacaktır." O, içtenlikle dua eden her insana nefes kadar yakındır.